در سوگ پدر تازه از دست رفته ام

آه ای دشت فراخ

کمی از وسعت خود را به دلم وام بده

تا درین حجم قلیلی که برایم باقیست

نفسی تازه کنم

روبرویم قفسی است

که درش رو به خدا باز شده ست

و فقط مشتی پر.............

کوله باری که به پشتم بستند

کوهی از ظرفیتم بیشتر است

شانه هایم خسته است

تکیه ام را به درختی دادم

که مبدل به تهیگاه غریبی شده است

باز با سر به زمین می افتم